Appelmoes

Ik zit nu in mijn tweede maand. Ik heb wel wat last van misselijkheid af en toe, maar naar het schijnt is dat een goed teken. Ik heb zwangerschapshormonen in overvloed. Het hoort er gewoon bij, zeker? Nog niet zo lang geleden werd ik razend jaloers als ik een vriendin hoorde vertellen over haar misselijkheid. Als er op televisie een zwangere vrouw het toilet invluchtte, keek ik zelfs even weg. Waarom zij en ik niet? Nu ik het zelf beleef, ga je me dus niet horen klagen. Wat wel vervelend is, is mijn neiging om het probleem weg te eten. Of is het vreten? Dat werkt niet echt, maar ik kan het toch niet laten. Vooral appelmoes. Ik eet het bij alles. Ik eet het in een bordje bij de spaghetti en koud uit het potje als tussendoortje. Ik smeer het zelfs op een pizza. Als ik alleen ben. Ik word nerveus als er minder dan twee doses in de kast staan. Vorige week heb ik Michaël uit bed gezet om in de nachtwinkel appelmoes te halen. En terwijl hij daar was, kon hij evengoed een paar zakjes zure snoep meenemen. Die verslind ik ook aan een absurd tempo. En dan is er nog cola. Maar dan wel cola die al meer dan uur ingeschonken is. Om één of andere reden verdraag ik geen koolzuurgas. Ik geef mezelf nog een paar weken om die afwijkingen af te leren. Op dit moment heeft het geen enkele zin. Het is sterker dan mezelf.

Helemaal gerust zal ik pas zijn nadat die magische grens van drie maanden gepasseerd is, maar iedere dag word ik een stukje zekerder dat ik geen miskraam ga beleven. Bij het minste gevoel of krampje spurt ik naar het toilet om te checken of ik geen bloed verlies. Ik word er verdorie bijgelovig van. Gisteren nog heb ik me boos gemaakt op Michaël omdat hij een pluche konijntje gekocht heeft. Omdat het ongeluk zou kunnen brengen. Ik weet best wel dat het onzin is, maar wat als het wel misloopt? Dan zal dat konijn een blijvende herinnering zijn. Voorlopig blijft het in de kast. Ik heb er ook nog met niemand over durven spreken. Ik wil wel, maar ik doe het niet. Michaël heeft me ook beloofd te zwijgen maar ik weet dat hij het al een paar vrienden heeft verteld. Zolang niemand van de familie het weet, gun ik het hem. Hij maakt zich gewoon weinig zorgen over een eventuele miskraam. “Als ik een embryo maak, is dat goed materiaal”, lacht hij als ik er over begin. Ik word er trouwens kregelig van als Michaël het heeft over “een embryo van een paar millimeter”. Embryo is een vreselijk woord. Dit is mijn kind, een klein mensje. Ben ik onredelijk? Misschien wel. Hij zal het in elk geval voor lief moeten nemen. En als het echt te erg wordt, moet hij maar een paar uur de deur uit. Af en toe een paar uur rust, kan ik wel waarderen. Al was het maar om nog een pot appelmoes soldaat te maken.

Weetjes!

50% van de vrouwen die zwanger willen worden daar na 6 maanden ook in slagen. Na een jaar zijn 80% van de zwangerschapswensen vervuld.

vrouwenhersenen 4% krimpen tijdens een zwangerschap? Vroeger werd aangenomen dat hun intelligentie daardoor afnam. Recent onderzoek bewijst echter dat het omgekeerde waar is. Moeders en zwangere vrouwen zijn net slimmer en kunnen beter multitasken, al geloven ze dat zef niet.

zwanger zijn –toch in de eerste weken- bevordelijk is voor uw sportprestaties. Eigenlijk heeft zwangerschap hetzelfde effect als een hoogtestage. Het aantal rode bloedcellen neemt met 20 procent toe wat zorgt voor een betere opname van zuurstof in uw bloed. Oost-Europese atletes zouden hun zwangerschap als natuurlijke doping gebruikt hebben in de jaren ’70 en ’80. Na de topprestatie lieten ze gewoon een abortus plegen.

sommige van die atletes niks hadden aan hun verhoogd aantal rode bloedcellen omdat ze geplaagd werden door misselijkheid.

zwangerschapsmisselijkheid een rechtstreeks gevolg is van hormonen die de zwangerschap ondersteunen. Niet iedere vrouw heeft er last van, maar het is volledig onschadelijk. Behalve dan misschien voor het humeur van uw man.

veel vrouwen met een simpele banaan van die misselijkheid afraken

ook mannen die eerste maanden van de zwangerschap zwaarder worden door een hormonenschommeling in hun lichaam. Waar dit goed voor is, weet niemand.

Ondertussen in de baarmoeder...

Week 5: Proficiat. U bent de trotse draagster van een groep cellen van 2,5 mm. Echt menselijk lijkt uw kind nog niet maar het heeft ondertussen wel een duidelijke kop (of liever: zeer prematuur hoofdje) en staart. De basis voor de hersenen, ruggengraat en zenuwstelsel is gelegd.

Week 6: Het groeiproces zet zich in een razend tempo door. Op het einde van deze week heeft de embryo zichzelf opgewerkt tot een duizelingwekkende 6 mm en wordt het stilaan zichtbaar met blote oog. Uw baarmoeder is ondertussen een kindervuistje groot. Op de groei berekend dus. Nieuwkomers van de week zijn hart en ingewanden. Welkom!

Week 7: Zeg nooit meer embryo tegen uw foetus! Groter dan 7 millimeter mét vreemde uitstulpingen die straks armen en benen zullen worden. De kop begint openingen te krijgen die we later neus, ogen en mond zullen noemen. Een schoonheidsprijs zal hij/zij nog niet winnen maar hier en daar zijn er toch al menselijke trekjes.

Week 8: Uw buik is nog steeds even plat als voor de zwangerschap, maar uw lichaam is een vlot lopende babyfabriek. Ernstige gewichtstoename mag u echt niet afschuiven op deze jongen/meisje die de kaap van de centimeter heeft genomen. Binnen die centimeter is net een nieuw project aangevat: het skelet. De ingewanden beginnen hun werk op te starten. Het is nog een beetje proefdraaien want uw lichaam doet nog alles voor hem.

Week 9: Uw gynaecoloog zal er nog niets zinnigs over kunnen zeggen. En toch worden eierstokken en teelballen gevormd. Dat vraagt energie, maar ondertussen is de foetus uitgegroeid tot een slordige 3 centimeter. De armpjes en beentjes kunnen al wat rondgezwaaid worden, al zal u daar voorlopig nog niets van merken. Oh ja, als u hem/haar op weegschaal legt, komen we al snel op 2 gram uit.